Wat: Introductie workshop fotoboeken maken met Blurb.com
Waar: Grote Kerk in Naarden
Wanneer: Maandag 13 juni a.s. van 14.00 – 15.00 uur (Tweede Pinksterdag)
Aanmelden:
- Bij het festivalkantoor van het FotoFestival Naarden
- Vanaf zondag 12 juni bij de stand van Blurb in de Grote Kerk
- Via blurb[at]whizpr.nl

Govert de Roos (Amsterdam, 1953) ontwikkelt al op zeer jeugdige leeftijd zijn passie voor fotografie. Het begint met zijn liefde voor popmuziek en de uitdaging om tijdens live concerten vooraan met de echte fotografen mee te schieten. Zo af en toe levert dat een scherp beeld op. Thuis geniet hij van het toveren in de donkere kamer.

Op vijftienjarige leeftijd weet hij met een vervalst pasje  door te dringen tot de hairpeace-bedpeace actie van John Lennon en Yoko Ono. Dat wordt opgemerkt door de beroepsfotografen die zijn lef bewonderen. Zo ontmoet hij in 1969 Nico van der Stam, portretfotograaf, die Govert in dienst neemt en hem met name het ambacht fotografie eigen maakt. Daarna stapt hij over naar Claude Vanheye, popfotograaf, die nog dichter bij de actuele muziekwereld staat. Nog eens drie jaar later vestigt hij zich als zelfstandig fotograaf.

Hij werkt voor talloze bladen. Daarnaast wordt hij veel gevraagd voor platen/cd-hoezen, waarin hij zijn creativiteit goed kwijt kan. Hij ontwikkelt zijn vermogen mensen te portretteren en verstaat de kunst ieders mooiste kant te belichten. Altijd anders maar toch herkenbaar als een De Roos. Met een schepje er bovenop heet dat glamour. Zo wordt zijn naam onlosmakelijk gekoppeld aan de entertainment.

Toch is de glitter en glamour die hen omringt niet waar hij op uit is. Met zijn foto’s wil Govert de Roos juist de mythe doorbreken: Een fraaie buitenkant staat altijd in het teken van de persoon, die zich daardoor sterker voelt en zich eerder zal inzetten. Momenteel is hij actief binnen de wereld van muziek, theater en film. Inmiddels gaat ook zijn vrije werk een grotere rol spelen en exposeert hij van tijd tot tijd. Hij geniet van de vrijheid  zijn eigen ideeën en ervaring te bundelen in die ene gepassioneerde blik.

Govert de Roos is een mensenfotograaf. Het is dan ook niet verwonderlijk dat menig nationale en internationale beroemdheid zich in de afgelopen 35 jaar graag door hem liet fotograferen.

Het publiek betitelt hem dan ook regelmatig als de grondlegger en bekendste exponent van de Nederlandse glamourfotografie.

Echter: de liefde voor zijn vak en voor de mens in het bijzonder staat bij hem bovenaan. Binnen de hoge technische eisen die hij stelt moet ruimte zijn voor de menselijke relatie. Zijn beelden moeten leven en iets vertellen. De creatieve overdracht staat centraal. Naast zijn werk voor tijdschriften, boeken, internationale reclamecampagnes, cd-hoezen, theater- en filmaffiches, besteedt hij veel tijd aan zijn vrije werk: de beelden die hij zelf wil maken, ook zonder model. Zijn inspiratie vindt hij op straat, in de natuur of in een ontmoeting, en soms per toeval. Zo is hij altijd op zoek naar dat ene magische moment: het bijna 3-dimensionale beeld.

“Het juiste gevoel oproepen, daar draait het om in mijn beleving van het vak.”

Hij is trots op:

• 1979 – Prijs Rundy Magazine Duitsland: beste hoes Lucifers Friend 1978
• 1980 – 1e Prijs Muziek Expres: beste hoes Nederland Kayak
• 1982 – 1e Prijs  Zilveren camera Theater en Kunst: portret Kitty Courbois
• 1988 – Genomineerd met vier foto’s Diamond Award Festival
• 1989 – Overzichtstentoonstelling Naarden Fotofestival
• 1995 – Eerste Playmate voor Russische Playboy-editie
• 1998 – Beste radioaffiche buitenland  American Broadcasting Society
• 2005 – Beste natuurfoto 2004 : koe
• 2005 – Expositie Schreeuwen Naarden Fotofestival
• 2006 – Expositie Schreeuwen als decor tijdens thema-avond BANG in Stadsschouwburg Amsterdam
• 2007 – LOF Prijs (Lucas Ooms Fonds) voor grote betekenis voor de Nederlandse tijdschriftenbranche
• 2009 – Winnaar Grote Paul 2009
• 2009 – Expositie Schreeuwen in de Verkade Theaterfabriek te Den Bosch
• 2009 – Overzichtstentoonstelling t.g.v. 40-jarig jubileum in het American Hotel te Amsterdam.
• 2009 – Opening Govert de Roos Suite in het American Hotel te Amsterdam.
• 2009 – Verkoop paneel van 12 foto’s Debbie Harry aan Pinewood Studios in Engeland

Hieronder: Govert de Roos - zelfportret

• Rondleiding door delen van de expositie o.l.v. een professionele fotograaf
• Speurtocht met opdrachten
• Zelf aan de slag met de camera. De leerlingen fotograferen elkaar. Deze foto’s worden aan het eind digitaal meegegeven of opgestuurd

Ter voorbereiding ontvangt de docent een lesprogramma over fotografie.

De klassen worden in 3 groepen onderverdeeld. Per (deel-)groep dient een extra begeleider van de school aanwezig te zijn.

Het educatieprogramma loopt van 6 t/m 17 juni 2011.

• Ochtendprogramma van 9.00 tot 12.00 uur
• Middagprogramma van 13.00 tot 16.00 uur

De kosten per deelnemer bedragen 3 euro met een minimum van 70 euro per klas. Indien de foto’s digitaal meegenomen worden 10 euro extra.

Inschrijven kan via info@rumour.nl

Mocht je nog vragen hebben bel gerust met Jojo of met Astrid:

06 520 546 00 (Jojo) of Astrid (06 536 455 86)

In samenwerking met:

Een impressie van het educatieprogramma tijdens het Fotofestival in 2009 (Foto: Erik Kelderman)

• Rogier Alleblas – “Zone (nul)30″ – 15,00
• Rogier Alleblas – “Trekvlietplein” – 15,00
• Ingrid Baars – “Ingrid Baars” – 35,00
• Jan Banning – “Bureaucratics” – 60,00
• Jan Banning – “Troostmeisjes” – 25,00
• Ivo van der Bent – “Denk aan mij” – 8,00
• Ivo van der Bent – “This is not a Photo Opportunity – 9,50
• Koos Breukel – “Voor het Oog van Job” – 25,00
• Joost van den Broek – “Portret Joost van den Broek” – 32,50
• Niels Helmink – “Shopkeepers” – 25,00
• Mike Roelofs – “Resilience” – 37,50
• Martin Roemers – “Kabul” – 19,50
• Andrea Stultiens – “Kaddu Wasswa” – 32,50
• Stephan Vanfleteren – Bobbejaan – 49,00
• Stephan Vanfleteren – Elvis & Presley – 25,00
• Stephan Vanfleteren – Flandrien – 20,00
• Stephan Vanfleteren – Belgicum – 45,00
• Stephan Vanfleteren – Portret – 55,00
• WassinkLundgren – “TokyoTokyo” 32,00
• Henk Wildschut – “Shelter” – 29,50 (Winnaar Kees Scherer Prijs 2011 voor het beste Nederlandse fotoboek)

In Garage Cattenhagestraat wordt een selectie portretten getoond uit de enorme collectie van National Geographic.

De National Geographic Society is in 1888 opgericht ‘ter vergroting en verspreiding van geografische kennis’ en is de grootste wetenschappelijke en educatieve non-profitorganisatie ter wereld. Sindsdien heeft de organisatie wetenschappelijk onderzoek gefinancierd en wereldwijd informatie verspreid onder haar ruim negen miljoen leden.

De National Geographic Society informeert en inspireert dagelijks miljoenen mensen door middel van haar tijdschriften, boeken, televisieprogramma’s, dvd’s, kaarten en atlassen, alsmede door het financieren van onderzoek, de National Geographic Bee, trainingsprogramma’s voor leraren en het verspreiden van innovatief lesmateriaal.

De Society wordt gefinancierd door ledencontributies en de verkoop van educatieve producten. De leden ontvangen het National Geographic Magazine, het officiële tijdschrift van de Society en kortingen op producten van de organisatie en profiteren van andere voordelen.

Een van de blikvangers op deze locatie is uiteraard de beroemde foto van Steve McCurry: ‘Sharbat Gula – Afghan Girl, Afghanistan 1983′ (cover NG, juni 1985):

In the shade of an open tentflap, photographer Steve McCurry immortalized the haunted eyes of a 12-year-old refugee in a camp on the Afghanistan-Pakistan border.
The girl’s piercing green eyes, shocked with hints of blue and fear, gave away her story. Soviet helicopters destroyed her village and family, forcing her to make a two-week trek out of the perilous mountains of Afghanistan.

“This portrait summed up for me the trauma and plight, and the whole situation of suddenly having to flee your home and end up in refugee camp, hundreds of miles away,” McCurry says of the photo that became a National Geographic icon after it was published on the cover in June 1985.
He had come across her two years earlier, while working on a story about the millions of refugees who fled Afghanistan during the Soviet invasion. That was also the only time he saw this nameless face, despite numerous efforts to relocate her after the camp she stayed in was evacuated.

Since then, this raw, untouched image has been used on rugs and tattoos, making it one of the most widely reproduced photos in the world, McCurry says.
“I don’t a think a week has gone by for 15 or however many years that I still don’t get requests from people, trying to get information on her,” he says.
Daarnaast zijn foto’s te zien van onder andere  Ed Kashi, Richard Olsenius, Natalie Fobes, David A. Harvey, Dewitt Jones, Lynn Abercrombie en Frans Lanting

Meer informatie bij de locatie.

Zowel in De Gele Loods als in Bastion Oranje wordt een aantal portretten uit de enorme collectie van het Spaarnestad Archief getoond.

Spaarnestad Photo is met twaalf miljoen foto’s het grootste fotoarchief van Nederland op het gebied van pers- en documentaire fotografie. Een schatkamer vol foto’s die een breed beeld geven van de recente wereldgeschiedenis. Vanaf de uitvinding van de fotografie in de 19^de eeuw tot aan de start van het digitale tijdperk. De moord op Kennedy, potten bakkende Basoeto’s, en venstervrijen in Staphorst, alles is er te vinden. Citaat uit de wandelgangen: “Als Spaarnestad het niet heeft, is het niet gebeurd”.

Spaarnestad Photo is niet alleen het grootste, maar ook meest toegankelijke fotoarchief in Nederland. Een uniek coderingssysteem dat speciaal voor Spaarnestad werd ontwikkeld, zorgt ervoor dat de foto’s snel zijn te vinden. En dan is er natuurlijk de beeldbank waarop inmiddels zo’n tachtigduizend foto’s staan, die kunnen worden gedownload. Een aantal dat in hoog tempo toeneemt dankzij het werk in de scanstudio en van de annoteerders die de foto’s van uitgebreide beschrijvingen voorzien.

De kern van de collectie is het fotoarchief van de Haarlemse tijdschriftenuitgeverij De Spaarnestad (het latere VNU), opgericht in 1906 en bekend geworden met bladen als Katholieke Illustratie, Libelle, Beatrijs, Margriet en Panorama. Na verzelfstandiging is het archief als een rollende sneeuwbal gegroeid en zijn er talloze grote en kleine deelcollecties bijgekomen.

Inmiddels beheert Spaarnestad Photo materiaal van fotopersbureaus als ANP, ’t Sticht en het Nationaal Foto Persbureau, en collecties van bladen als Het Leven, Elseviers Magazine, VT Wonen, Trouw en Het Parool. Maar ook werk van diverse (gerenommeerde) fotografen en bijzondere vondsten op zolder van particulieren hebben hun weg naar Den Haag gevonden.

Spaarnestad Photo is tegenwoordig onderdeel van het Nationaal Archief in Den Haag. Onze dank gaat uit naar Rob Morees, die in opdracht van Spaarnestad Photo de voorselectie heeft gemaakt.

voor het beste Nederlandse fotoboek

De Stichting FotoArchief Kees Scherer heeft in 1993 een tweejaarlijkse prijs ingesteld ter waarde van 5000 euro. De prijs is bestemd voor het beste  Nederlandse fotoboek, dat in de twee jaar voorafgaand aan het uitreiken van de prijs, is verschenen.

De winnaar van de Foto Kees Scherer Prijs wordt bekend gemaakt tijdens het FotoFestival Naarden in het Andreashuis, op 22 mei 2011. Daar worden ook de ca. 140 fotoboeken getoond, die hebben meegedongen naar de prijs. De jury van deskundigen uit de wereld van de fotografie heeft in februari drie fotoboeken genomineerd voor de prijs:

• The Kaddu Wasswa Archive. Een visuele biografie. Andrea Stultiens vertelt met oude, gevonden en nieuwe foto’s het levensverhaal van de Oegandees Kaddu Wasswa, geboren in 1933. Hij speelde als leraar en sociaal werker een bijzonder rol binnen zijn leefgemeenschap. En heeft zijn vele activiteiten altijd gedocumenteerd.
• Shelter. Henk Wildschut fotografeert de hutten die de illegale immigranten bouwen op de achterafplekken in Europa waar vluchtelingenstromen samen komen.
• Tokyo Tokyo. Tijdens hun verblijf in Tokyo fotografeerden Ruben Lundgren en Thijs Groot Wassink gelijktijdig maar ieder van een andere kant, dezelfde mensen. Dit leverde twee totaal verschillende foto’s op van hetzelfde moment.

Andrea Stultiens (1974). Studeerde fotografische vormgeving aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, en deed de masters photographic studies in Leiden. Stultiens ontving in 1998 het eerste Steenbergen Stipendium en won in 2009 de Bouw in Beeldprijs. Ze publiceerde onder andere de boeken: ‘Kerkdorp-Polderdorp’, ‘Low Land-High Hills’, ‘Komm, mein Madchen, in die Berge’, ‘Intensive Care’, ‘Pose, Ugandan Images’  Haar werk is aangekocht door het Nederlands Fotomuseum, het Limburgs Museum in Venlo en Prentenkabinet Leiden. Stultiens werkt tegenwoordig ook in Oost-Afrika en Noord-Amerika.

Henk Wildschut (1967).Studeerde fotografische vormgeving aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Wildschut werkt voor tijdschriften als Vrij Nederland en Volkskrant Magazine en voor ontwerp- en communicatiebureaus. Samen met fotograaf Raimond Wouda publiceerde hij de boeken: ‘Sandrien LaPaz’, over de bemanning van de Indiase tanker, die werd vastgehouden in de haven van Amsterdam. En ‘A’DAM DOCk’ over de verborgen wereld van de Amsterdamse haven. Van 2005 tot 2010 heeft hij zich verdiept in het leven van illegale immigranten in Europa. Zijn werk was te zien in onder andere Amsterdam,  Den Haag, Sydney, Sjanghai, Beijing en Lagos

Wassinklundgren is een samenwerking tussen Thijs Groot Wassink (1981) en Ruben Lundgren (1983). Zij studeerden beiden af aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Zij leven, werken en studeren in Londen (W) en Beijing (L).. Zij publiceerden onder andere de boeken: ‘WassinkLundgren Is Still Searching’, ‘Empty Bottles’, ‘Hans Kemna: Catalogue’, en  ‘Don’t Smile Now… Save it for Later!’. Hun projecten werden bekroond met diverse prijzen Hun werk is opgenomen in de collecties van het  Archive of Modern Conflict, London,  het Fotomuseum Winterthür, SBK Amsterdam, Martin Parr en Hans Kemna. Hun werk was onder andere te zien in Amsterdam, Rotterdam,  Shanghai, Londen, New York, Parijs en  Bilbao.

FOTO KEES SCHERER PRIJS 2011

JURY RAPPORT (tekst: Max van Rooy, voorzitter van de jury)

Tokyo Tokyo is de titel van het genomineerde fotoboek van het duo WassinkLundgren. Tweemaal hetzelfde woord. Zo verraadt de titel dat het boek is opgebouwd uit series van tweeluikjes waarop steeds, twee keer, bijna hetzelfde straatbeeld van Tokyo is te zien. Het ene luikje is gefotografeerd door Thijs groot Wassink het andere door Ruben Ludgren.

De willekeurige straatkiekjes – want dat zijn het – zijn gelijktijdig genomen. Laat er een paar seconden verschil tussen zitten. Twee keer dezelfde voetganger op hetzelfde moment, bijvoorbeeld lopend op een zebrapad en bellend met zijn mobiele telefoon, maar uit een iets andere hoek gefotografeerd.

Wanneer je de tweeluikjes, in een zorgvuldig gecomponeerd ritme achter elkaar afdrukt in het groot formaat boek, gebeurt er iets wonderlijks. Door de verschoven dubbelbeelden gaan de gefotografeerde mensen bewegen. Ze leven. En voor je het weet loop je als toeschouwer tussen hen in door Tokyo en kan je niet meer ophouden met kijken. Dankzij een vrij simpele fotografische trouvaille hebben WassinkLundgren een mooi, spannend boek over de stad en de bewoners van Tokyo gemaakt.

Het tweede genomineerde fotoboek geeft zich minder snel gewonnen.

‘Het Kaddu Wasswa Archief’ van Andrea Stultiens is een visuele biografie van de in 1933 in Oeganda geboren Kaddu Wasswa. Als leraar, sociaal werker, schrijver, fotograaf en fotoverzamelaar heeft Wasswa een bijzondere rol gespeeld binnen zijn eigen leefgemeenschap. Met gevoel voor grote en kleine geschiedenissen heeft hij zijn persoonlijke leven altijd in woord en beeld gedocumenteerd. Aan de hand van dit archief en aan de hand van Kaddu Wasswa zelf, wordt dit leven, in alle facetten, met liefdevol gevoel voor detail door fotografe Andrea Stultiens, gereconstrueerd.

Het resultaat is een indrukwekkend rijk boek, vol gevarieerde beelden – van documentaire fotografie tot regelrechte kunst – dat, en nu eens werkelijk met recht, uniek genoemd mag worden.

Het derde genomineerde fotoboek heet kortweg ‘Shelter’. De fotograaf is Henk Wildschut. De afgelopen vijf jaar heeft hij zich geconcentreerd op de armzalige wereld van illegale immigranten in Europa. Shelter is het verstilde resultaat van wat concentratie – dat zeldzame goed in deze voortzappende tijd – aan spirituele verbeelding vermag op te leveren.

In tegenstelling tot de vorige twee genomineerde boeken zijn er in Shelter, op enkele uit het beeld vluchtende uitzonderingen na, geen mensen te zien. Wel een paar stel blote en geschoeide voeten onder grove dekens uitstekend, of een vage lichaamsvorm bedekt door een sprei of lap die een slapend mens doet vermoeden. Maar gezichten worden in Shelter niet getoond.

Tussen 2006 en 2010 fotografeerde Wildschut de in elkaar geflanste onderkomens van de illegalen. Om te beginnen zijn het niet meer dan de uit de grote stad bekende, zwervers-slaapplaatsen bestaande uit een deken, een tas, een samengevouwen kartonnen doos, in de hoek van een station in Rome, in een Madrileens park of op Malta. De ongewenste immigranten uit Afrika, India en vooral uit Afghanistan en Pakistan zijn hier nog ‘in transit’ zoals het in modern luchthaven-jargon heet.

Straks, in het bos bij Calais, met het beloofde Engeland aan de overkant van het vervloekte water, begint voor de hunkeraars naar werk, rust en een beetje vrede het echte Shelter-bestaan. Voor Henk Wildschut staat het bosachtige terrein, ingeklemd tussen een fabriek en een buitenwijk, symbool voor de problemen rond illegale immigratie in Europa. Jarenlang was de fotograaf verslaafd aan dit gebied. Verslaafd aan de beelden die het symbool op een gevoelige, poëtische wijze zichtbaar maken. Dat zijn de hutten en tenten, de geïmproviseerde bouwsels van lappen, dekens met de prachtigste patronen in felle of aardse tonen, kleurrijke dekbedden, mottige matrassen, open geknipte, plastic vuilniszakken, donkergrijs of blauw, zwerfhout, takken, touwen en plakband.

Door de opgejaagde illegalen zijn de geheimzinnige creaties kunstig tussen de stakerige, takkenrijke bomen geconstrueerd.

Ja, het woord kunstig is gevallen. Stuk voor stuk zijn de schuilplaatsen aangrijpend mooi. Van buiten schilderachtig. Van binnen toonbeelden van de behoefte aan huiselijkheid. Ook dat is ontroerend. Keurig opgevouwen dekens, kleren opgehangen aan een tak, geen rommel, geen afval op de vloer die eigenlijk van het bos is. Alles aan kant. Onder alle omstandigheden je waardigheid behouden, lijken de interieurs te zeggen. Maar zij die het zo hebben ingericht, zijn nergens te bekennen. Zij zijn weer op de vlucht, opgejaagd door de eeuwige controle-politie.

Zo fotografeerde Wildschut het drama van de illegale immigranten rond Calais, en later bij Duinkerke, zonder enige grimmigheid, zonder direct de uitzichtloosheid te laten zien, op het eerste gezicht zonder drama. Maar als je luistert naar wat al die schilderachtige Shelters te vertellen hebben, springen de tranen van wanhoop je in de ogen. En dan besef je dat die verhalen nog lang niet afgelopen zijn.

Shelter is een hoogst actueel fotoboek, prachtig helder vormgegeven door Robin Uleman.

Daarom koos de jury unaniem voor Shelter van Henk Wildschut als winnaar van de Foto Kees Scherer Prijs 2011.

Henk Wildschut wint de Kees Scherer Prijs 2011

Een trotse Henk Wildschut - Andreashuis in Naarden

De jury is verheugd over het aantal inzendingen, iets dat voor een eerste keer altijd moeilijk is. Een prijs moet immers, net als de inzenders, een plek veroveren in het hoofd en in de harten van de markt. Er waren relatief veel inzendingen van studenten en oud-studenten van de Akademie Vogue, dat is logisch. Maar ook van allerlei andere instellingen kwamen de inzendingen binnen.

De keuze voor het wellicht meest ultieme stijlicoon van de mode-industrie heeft Amanda Jongsma – van Bokhorst, studente aan de Akademie Vogue, uitstekend uitgewerkt. Coco Chanel droeg vaak parelkettingen, haar favoriete bloem is de camelia en beiden komen veelvuldig terug in haar ontwerpen. Zowel het beeldrijm als de kleurstelling klopt, de styling is doordacht, de trends goed vastgelegd en de fotografie van uitstekende kwaliteit. Kortom, haar uitwerking zou zonder enig probleem in het fictieve kunstboek ‘Symboliek’ passen.

Jasper Abels, student fotografie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, heeft de opdracht op een geheel andere wijze uitgevoerd. Hij greep niet terug op een stijlicoon uit het verleden, maar keek naar een recentere, technische, ontwikkeling die van een enorme invloed is op vrijwel alle hedendaagse fotografie: Photoshop. In de foto’s van Jasper is de ‘Magic Wand’ van Photoshop verwerkt als rondlopende stiknaden op zowel het meisje als de vaas. Hij laat hiermee op speelse wijze de huidige maakbaarheid van het beeld zien. Meisje en vaas zijn in elkaar gestikt, maar dan wel met de nieuwste techniek. De foto’s hebben een retro uitstraling, maar tegelijk iets futuristisch. Ook dat is consequent verbeeld, in lijn met het ‘ouderwetse stikwerk’ versus de nieuwste Photoshop mogelijkheden. Kleding en haar van het meisje passen volkomen bij de vaas met bloem, qua kleur en vorm. Kortom, uitstekend uitgewerkte beelden die in elkaar passen als een klok.

De jury is verheugd om de tweede prijs, een bedrag van duizend euro, toe te kennen aan Amanda van Bokhorst, voor haar werk ‘Coco Chanel’. De jury is unaniem van oordeel dat de eerste prijs, een geldbedrag van vijfduizend euro, wordt toegekend aan Jasper Abels, voor zijn werk ‘Photoshop Mania’.

Namens de juryleden, Marie Cécile Thijs en Jordy Huinder, Eduard Planting (voorzitter).

Een stampvolle Galerie Pouloeuff tijdens de prijsuitreiking op 28 mei

Toelichting

Voor de eerste keer schrijft de HBO opleiding Akademie Vogue een fotostylingprijs uit: de Akademie Vogue Award Fotostyling (AVAF).

Deze nieuwe, tweejaarlijkse, prijs is de eerste wedstrijd op het gebied van fotostyling in Nederland. Met deze prijs wil Akademie Vogue fotostyling als volwaardige discipline binnen de fotografie stimuleren. Deze prijs wordt in samenwerking met het FotoFestival Naarden georganiseerd.

De wedstrijd is gericht op studenten van fotoacademies, fotografieopleidingen, kunstacademies en recent afgestudeerde fotografen/fotostylisten. Deze opdracht kan worden uitgevoerd als fotostylist, als fotograaf of als duo fotostylist/fotograaf. Een selectie van de inzendingen zal te zien zijn tijdens het FotoFestival Naarden in Galerie Pouloeuff. De prijzen worden op zaterdag 28 mei uitgereikt in Galerie Pouloeuff.

Prijzen:

• eerste prijs: 5.000 euro
• tweede prijs: 1.000 euro

Jury:

• Eduard Planting, Eduard Planting Fine Art Photographs, tevens hoofdcurator van FotoFestival Naarden
• Marie Cécile Thijs, fotograaf
• Jordy Huinder, docent fotostyling Akademie Vogue

Opdracht ‘Stijl-iconen’

Voor een fictief kunstboek getiteld ‘Symboliek’ krijg je de opdracht een spread (2 pagina’s naast elkaar) te maken. In deze spread moet een duidelijk beeldrijm worden toegepast.

Het thema voor de spreads in het boek wordt ‘Stijl-iconen’. Deze iconen kunnen van alles omvatten; uiteenlopend van voorwerpen tot personen. Ook de periode waaruit het stijl-icoon afkomstig is kan variëren van historisch of antiek tot eigentijds.

De eerste foto bevat een stilleven. In deze foto zijn interieurtrends van 2011 verwerkt. De tweede foto is een foto met model(len). In deze foto zijn modetrends van 2011 verwerkt. De foto’s kunnen zowel in zwart-wit als in kleur worden gemaakt.

Deze opdracht is een ‘no budget’ opdracht. Er mag geen geld aan worden besteed; alle spullen die voor de fotoshoots worden gebruikt zijn geleend of zelf gemaakt.

Geselecteerde en genomineerde foto’s worden door de organisatie afgedrukt op het formaat A-3.

Beoordelingscriteria:

• Is er op een verrassende wijze gebruik gemaakt van symboliek?
• Is er beeldrijm toegepast?
• Zijn er huidige interieur- en modetrends in de foto’s verwerkt?
• Is er sprake van een ‘no budget’ invulling?
• Is er een relatie met de subthema’s die gebruikt worden bij het FotoFestival Naarden 2011?

Tweede prijs voor Amanda van Bokhoven, uitgereikt door Cor Schrama van Akademie Vogue

Eerste prijs voor Jasper Abels, uitgereikt door Cor Schrama van Akademie Vogue

Uitgaande van een idee, zoekt of vervaardigt hij de onderwerpen die hij nodig heeft, fotografeert ze, smeedt ze digitaal samen tot één beeld en bewerkt dit tot het gewenste resultaat is verkregen. Het is te vergelijken met de fotocollage omdat ook daar meerdere foto’s worden samengevoegd, maar anders dan bij de collage zoals we ons die voorstellen en waarbij de kunstenaar met schaar en lijmpot aan de gang is geweest, gaan hier de delen vloeiend en naadloos in elkaar over, waardoor het effect ontstaat van één scene, één geheel. Deze werkwijze geeft, aldus de maker, een vrijheid die in de geschiedenis van de kunst ongekend is.
Geen enkel medium biedt zoveel mogelijkheden. Elk idee is tot uitdrukking te brengen en de ruimte tot experimenteren is onbeperkt.

De beelden die Voch zo laat ontstaan – stillevens, (zelf)portretten, landschappen – zijn van een sobere, serene schoonheid, in zichzelf gekeerd en melancholiek, en in een artistiek handschrift dat zich niet met dat van een ander laat verwarren.

Oscar Voch, geboren te Amsterdam, werkt en woont in Amersfoort. Na jaren in de grootste verborgenheid aan zijn oeuvre gewerkt te hebben, trad hij er eind 2004 voor het eerst mee naar buiten. Hij werd al spoedig door kunstwereld en media opgemerkt, en er volgde een reeks groeps- en solo-exposities in binnen- en buitenland, alsmede talrijke artikelen in de pers, waaronder uitvoerige portfolio’s in foto- en kunsttijdschriften (o.a. TABLEAU FINE ARTS MAGAZINE en FOCUS). In 2007 verscheen van hem bij uitg. Voetnoot te Antwerpen het boek “BOUTADES” (uitverkocht), en het jaar daarop werden er 6 pagina’s aan hem gewijd in “BEYOND PHOTOGRAPHY”, het standaardwerk over de fotografie van de verbeelding in Nederland en België.

Hieronder: Oscar Voch - Zelfportret